Implanty dzielimy na:
- wewnątrzśluzówkowe – umieszczane w błonie śluzowej, ze względu na częste stany zapalne i ich ruchomość wszczepy te nie są obecnie stosowane,
- podkostnowe – są wykorzystywane jako podpora do protez częściowych lub całkowitych oraz do naprawy łuków zębowych. Ze względu na ich kształt, który przypomina sieć można równomiernie rozłożyć siłę żucia na całą kość zębodołową. Aby móc wszczepić taki implant potrzebna jest odpowiednia pod względem budowy i jakości kość, dlatego częściej spotyka się je w żuchwie. Jednak ze względu na niekorzystne skutki długiego noszenia tych wszczepów, są stosowane coraz rzadziej,
- endodontyczne śródkostne – mają za zadanie utrzymywanie zębów przednich, które mają nieprawidłową wielkość korzenia i korony. Są stosowane bardzo rzadko,
- przezkostne – są zbudowane z metalowej płyty i śrub umocowujących, zakłada się je zewnątrzustnie,
- śródkostne – są to najpopularniejsze wszczepy, mają bardzo duże zastosowanie. Wyróżniamy wśród nich: otoczone błoną z tkanki łącznej i zintegrowane z kością.
Implanty śródkostne dzielimy ze względu na kształt:
- żyletkowe – stosowane wówczas, gdy kość zębodołowa jest mała lub wąska,
- cylindryczne – są stosowane najczęściej i wykonywane w wielu wariantach,
- śrubowe – są umieszczane w nawierconym otworze lub wkręcane do kości za pomocą specjalnego klucza.
Wszczepy ramowe są oparte na kości żuchwy oraz na ćwiekach umieszczonych w kości zębodołowej. Mają na celu utrzymywanie protez całkowitych dolnych.
Implanty mają różne długości od 7do 20 mm, szerokość od 3 do7 mm i średnicę od 3 do 4 mm.